X
تبلیغات
کالج کارآفرینی تیوان
 
ashkeghalam
گر به خود آیی به خدایی رسی به خود آ

یادمه یه زمان وقتی که کسی از شغلم می پرسید من می مردم تا بگم نظافتچی ام. می خواستم زمین دهن بازکنه منو ببلعه. اما الان دیگه تقریبا با افتخار اینو می گم. مخصوصا بالاشهر اما تو جنوب شهر بازهم کمی خجالت می کشم اما باز می گم و بعدش احساس خوبی دارم. یه زمان وقتی با موتور به اصطلاح قراضه خودم توی بالاشهر می روندم، وقتی تو ترافیک گیر می کردم می دیدم اووووه خانومهای جوون چه ماشینهای گرون قیمت مدل بالایی رو سوار شده ن. موتور من قیمت یه مهره ماشینشون هم نمی شد. اما حالا فکر می کنم واقعا اینها چقدر بی منطقن که عوض سوار شدن به یه موتور ارزون قیمت بی خودی  پول خودشونو می دن یه ماشین به اون بزرگی می خرن که فقط پزشو بدن. من خیلی راحت ترافیکو رد می کنم میام اما اونها باید ساعتها تو ترافیک بمونن. من علاوه برظرفیت موتور بیشتر هم سوار می کنم اما اونها عوض چهار نفر فقط خودشون سوار می شن. حالا من شغل و موتورمو اونقدر دوست دارم که حاظر نیستم با هیچی عوضشون کنم. یه زمان وقتی می خواستم بگم رشته تحصیلی من الاهیاته انگار می خواستم آب بشم برم تو زمین. آخه این هم رشته اس که تو انتخاب کرده ی؟ اما الان عاشق رشته خودم هستم و می گم اگه مردم حالیشونیست و برداشت غلطی نسبت به این رشته دارن مشکل خودشونه. یه زمان روم نمی شد بگم من توی فقیرترین محله تهران یعنی مولوی و شوش زندگی می کنم. ام الان با افتخار می گم. من محله و مردمشونو اونقدردوست دارم که حاظرنیستم با نیاوران و مردمش عوض کنم. یه زمان روم نمی شد با لباس ساده و ارزون قیمت برم دانشگاه فکر می کردم باید شیک و پیک و اتو کشیده برم اما بعدها دیگه راحت شده بودم تازه افتخار می کردم که لباس ساده می پوشم. یه زمان خجالت می کشیدم بگم بی پول و فقیرم و توی یه اتاق قدیمی و فکسنی زندگی می کنم اما الان فقر برام افتخاره. زندگی سالم داشتن درعین فقر یه افتخاره. خوشبخت بودن درعین فقیر بودن یه افتخاره. قبلا فکر می کردم هرچیزی که من دارم و براش ارزش قائلم حتما باید مردم هم اونو دوست داشته باشن و ارزش قائل باشن اما الان دیگه اینجوری نیست.یه زمان وقتی تازه وبلاگمو تاسیس کرده بودم فکر می کردم هر مطلبی رو که من می ذارم همه باید خوششون بیاد وقتی نمی خوندنش مایوس می شدم اما الان فکر می کنم گاهی هم باید برای دل خودم بنویسم و مهم نیست که دیگران خوششون نیاد.  مردم اگه منو مسخره هم بکنند براشون دعا می کنم که از این خود پسندی و احساس خودکم بینی دربیان چون تمسخر کردن دیگران درحقیقت از خودم کمی بینی خودم ناشی می شه. کسانی که برای خودشون ارزش قائل باشن دیگرانو مسخره نمی کنن. تمسخر از خود کم بینی میاد. حالا دیگه برای خودم ارزشها و سبک زندگی و عقاید خاصی دارم که لازم نمی بینم دیگران هم تاییدشون کنن. من امروز برای ارزشهای خودم ارزش قائلم. برای سلیقه و علاقه های خودم ارزش قائل هستم و درعین حال به دیگران هم حق می دم که ارزشها و سلیقه های خودشونو داشته باشن.



جمعه 6 بهمن 1396 :: 09:25 ب.ظ ::  نویسنده : محمد قنبری