X
تبلیغات
رایتل
ashkeghalamا اشک قلم
چشمها را باید شست. جور دیگر باید دید. 09198886951 telegram
دوشنبه 9 بهمن 1396 :: 10:38 ق.ظ ::  نویسنده : محمد قنبری

بالاخره موفق شدم تکلیف خودمو در رابطه با رشته کارشناسی ارشدم روشن کنم. روانشناسی بالینی. یه نگاهی هم به مباحث درسهاش انداختم. خیلی عالیه. همون چیزهای دوست داشتنی ایه که من می خوام بدونم. هیچوقت من صرفا برای آینده درس نخونده م. اولین شرط علاقه بوده. وقتی به کار یا درسم علاقه داشته باشم حتی اگه آینده خوبی هم نداشته باشه حداقلش اینه که از لحظه حالم استفاده کرده م. پشیمون نیستم. مخصوصا این درس که عشقمه چون کمک می کنه که خودم و دیگرانو بهتر بشناسم. به نظرم این راهیه که اون برای خودشناسی بیشتر پیش پام گذاشته. می خوام تو کنکور دولتی شرکت کنم. فعلا که وضع مالی مناسبی برای دانشگاههای پولی ندارم به کنار، با تجربه ای که از پیام نور دارم دیگه قیدشونو زده م. واقعا افتضاح بود. نه رئیس درست حسابی داشت نه کادر اداریش پا سخگو بودن. تک و توک بودند کسانی که واقعا با وجدان کار می کردن. اما با یه گل که بهار نمیشه می شه؟
فقط مشکلم الان اینه که نمی تونم منابع درسیمو انتخاب کنم. با حمید تماس گرفته م مثل همیشه جواب مشخصی نداد و پاسم داد به جاهای دیگه. دیگه نباید باهاش تماس بگیرم. خب دوست نداره باهام رابطه داشته باشه دیگه مگه زوره؟ هم پول کافی برای خریدن کتابها و جزوه هاش ندارم هم اصلا معلوم نیست این رشته های دولتی منابع موثق دارند یا نه؟ پیام نور حداقلش این بود که کتابهاش مشخص بود و دولت هم چاپ می کرد اما دانشگاه دولتی تکلیفش اصلا مشخص نیست و هر کی یه چیزی می گه. اون خانومی هم که از طریق وبلاگ باهام تماس داشت و ارشد گرفته بود دیگه باهام تماس نگرفته که ازش یه تجربه ای بگیرم. اما تمام این نگرانیها و مشکلات حکمتی داره و همونطور که تونستم مشکلات تحصیل مقطع لیسانسمو با تمام محدودیتهای شغلی و مالی برطرف کنم اینو هم می تونم. اگر هم نشد که نشد مهم نیست. آدم وقتی به نیروی مافوق طبیعی مثل معلم درونی اعتماد داره دیگه امکانات بیرونی ارزش ذاتی براش ندارن. شد شد نشد نشد. مهم اینه که من تمام تلاش خودمو بکنم. مهم اینه که من از خودم راضی باشم. حتی این که توی کنکور ارشد قبول بشم یا نشم برام اهمیت اساسی نداره. دیگه خوشبختانه به مرحله ای ا ز رشد معنوی رسیده م که موفقیتها یا شکستهای ظاهری تاثیر زیادی روی حالم نداشته باشه. مهم اینه که من توی دنیای باطن موفق باشم. دینای ظاهر گذرا و لذتهای اون غیر قابل اعتماده.گام بعدیم هم اینه که با رعایت تمام چهارچوبهای اخلاقی راه آزمون ارشدمو پیدا کنم و آماده باشم تا با موقعیتها و مشکلات تازه ای که برای رشد اخلاقی من لازمه روبرو بشم. همونطور که تحصیل توی دانشگاه تاثیرات با ارزش زیادی روی روحیه ام داشت این موقعیت هم قطعا باعث رشد بیشتر من خواهد شد. آدم وقتی یه تکیه گاه محکم داشته باشه دیگه چه غمی داره؟ هرچه پیش آید خوش آید.