ashkeghalam
گر به خود آیی به خدایی رسی به خود آ

پیچکی هستم بدن تکیه گاه

تکیه گاهم

شانه پر مهر توست

راست هستی

 استوار و پرصلابت 

چون چنار

گرچه ریشه های من

در عمق این خاک و گل است

پیچم اندر لابلای شاخه هات

تا کشم سر بر سریر آسمان

ای خداوند دل نالان من

تکیه گاهم باش

ای آرام جان

تا سرم را بر نهم

بر شانه های

  گرم و نرم آسمان






دوشنبه 21 خرداد 1397 :: 10:56 ق.ظ ::  نویسنده : محمد قنبری