ashkeghalam
قلم توتم من است

خیالم کمی راحت شد. مامان می گفت از عید پارسال فقط نه میلیون یه جا بهش داده تا ماشینشو درست کنه اما همه اش خرج شده و هنوز ماشینش خرابه. کمی از اون حالت دلسوزی شدیدی که نسبت بهش داشتم خلاص شدم. قراره تکلیف خونه مسکن مهر مامان مشخص بشه. مامان می گفت یه کمی پول بدم بهش ماشینشو عوض کنه. من هم موافقت کردم که بهتره پول خونه رو که نزدیک هشت ساله خوابیده رو بگیره بده بهش مشکلش حل بشه. اما وقتی شنیدم نه میلیونو اینجوری قورتش داده دیگه از اون حالت اومدم بیرون. چون هرچقدر بهش بدی به همین درد دچار می شه. کلا نسبت به پول حساسیت زیادی داره. مشکل اساسیش همین وابستگیشه به پول نه خود پول. توی این مدت هم که خیلی دلم به حالش می سوخت هی براش دعا می کردم. اما دیگه حالا مدتهاست که برای مادیات کسی دعا نمی کنم. چون می دونم هر شرائطی که برای هرکسی پیش بیاد درحقیقت برای اون حکم یک آزمونو داره. وقتی کسی از شرائطش می ناله یعنی نتونسته حکمت مشکلات خوشو بفهمه و تا وقتی هم که نفهمیده بازهم بارها و بارها این مشکل براش پیش خواهد اومد تا اون به مشکل اصلی خودش پی ببره. بنا براین دعای من اینه که خدایا کمکش کن بتونه به حکمت این مشکلات پی ببره و از اون درجهت رشد خودش استفاده کنه. وگرنه حل شدن مشکلات بیرونی که کمکی به رشد شخصیت کسی نمی کنه. مشکلات بیرونی درحقیقت بهانه های رشد هستند. مثل بازی فوتبال که گل زدن بهانه است. بازی اصله. اما خیلی ها بازی رو ول می کنند می چسبند به گل زدن. بهترین دعا برای تیم میلی این نیست که خدایا تیم مارو پیروز کن. پس شکست تیم مقابل چی می شه؟ تیم مقابل هم درست همین درخواستو از خدا داره. خدا به کدومشون گوش بده؟ بهترین دعا اینه که خدایا به مردم و فوتبالیستهای ما کمک کن تا هدفو از وسیله تشخیص بدن. تا بفهمن که برد و باخت اصل نیست. بهانه است. اصل تلاش جوانمردانه و بازی با تکنیک خوبه و خوشحال شدن از این که تیم مقابل چون خوب بازی می کرد برد. وقتی تیم مقابل می بره بهش به خاطر بازی خوبش تبریک بگی نه اینکه به هر ترفندی متوسل بشی تا شکستشون بدی. تفاوت بلوغ و رشد با رفتارهای کودکانه همینجاست. 



شنبه 23 تیر 1397 :: 06:32 ب.ظ ::  نویسنده : محمد قنبری