ashkeghalam
قلم توتم من است

بازخواهم گشت

من از راه بی بازگشت.

گل من!

و رخت عزا را

از تن نرم و لطیفت
 به در خواهم کرد.

و خواهم گرفت،

 دست گلبرگهای تو را

با دست.

بی آنکه ضرب آهنگ رگهای عمیق مرا

احساس کنی.

و خواهم برد با خویشتن تو را

تا اعماق جاودانگی.

تا مرگ.

تو حیفی برای ماندن دراینجا

گل من.

اینجا همیشه،

همه چیز،

درحال روزمرگی،

درحال مردن  است.

 

 

 

 



شنبه 20 مرداد 1397 :: 10:22 ق.ظ ::  نویسنده : محمد قنبری